Alweer bekende Nederlanders

En dan het volgende verhaal. Onder de titel:
‘De berg des doods’, schrijft Peter Liefhebber in ‘De Telegraaf‘ (13/11-2005) over de 71 – jarige acteur en zanger Willem Nijholt die rondom de ontdekking van zijn keelkanker waarlijk door een afschuwelijke hel ging.

“Ik stond mijn bed op te maken en had ineens een mond vol bloed. Ik schrok me de pleuris.
Al een tijdje had ik steekpijntjes aan een amandel gevoeld. Daar had ik vroeger altijd last van, maar dat was al zo’n twintig jaar voorbij. Dat laat ik niet eens nakijken, Willem, zei de dokter, dat is vers bloed. Ik wijs nog: en dat dan? Hij zegt: stolseltjes, gewoon een gesprongen adertje. Ik was er niet gerust op en kwam bij een kno-arts in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis aan de Prinsengracht.”
“Lampje door mijn neus, spatel in mijn mond, zeg eens ‘a’. Een littekentje van het bloeden, verder niks aan de hand, zei hij. Als ik pijn hield moest ik maar terugkomen. Begin oktober vorig jaar was dat. De volgende dag gingen we naar Frankrijk, Bennie en ik. De steekpijntjes bleven aanhouden en ik bezocht ook daar een arts. Die vond een ontzettende ontsteking en gaf een kuur waarna het met de pijn wat beter ging.”
“In december, terug in Nederland, werd de pijn heviger, dus ik weer naar mijn huisarts. Nee hoor, niks aan de hand, ik moest me niet zo druk maken. Ik begon me echt een lastige vedette te voelen. Toch nog maar een keer naar die kno-arts. Deze keer had hij genoeg aan een spateltje en zeg eens ‘a’. Mooi, alles in orde. Oh, nog steeds steekpijnen? Tja, daar zul je dan mee moeten leren leven, Willem”. Inmiddels speelde ik in de Griezelbus.
Een vampier. Hartstikke leuk, maar wel steeds keelpijn, ik moest behoorlijk veel schreeuwen. Ik had een scène met bloed uit mijn mond. Kunstbloed, maar ik dacht nog: dat heb ik bijna niet nodig. Dat heb ik in tijden van gevaar, dan komt er een dosis morbide humor bij me los.” “Natuurlijk kon het zo niet langer en ik belde dokter Franken, een arts bij wie mensen van Joop van den Ende met stemproblemen altijd terecht kunnen. Ik had geluk, er viel een patiënt uit en ik kon zo door de scan. Binnen vijf minuten was het duidelijk: opereren, er zat een totaal verrotte amandel, met een raar duivenei ernaast. Op 2 mei was de laatste draaidag, op 3 mei de operatie.”
“Het werd een van de ergste dingen van mijn leven. In een week viel ik af van 69 naar 61 kilo. Pijn, pijn, jongen, dat kan ik je niet vertellen. Het woord kanker was nog steeds niet gevallen, maar ik wist het al. Zaterdags na de operatie was Annemarie Oster hier op bezoek en die riep opeens er loopt bloed uit je mond.
Het hield niet meer op, het ging het hele weekeinde door.
Dokter Franken zei: Onmiddellijk komen, ik zal zorgen dat ook de uitslag er is.” “Ik zat nog niet of hij zei: Willem, ik heb een ellendige mededeling. En ik meteen: wanneer kan ik worden behandeld? Franken zorgde ervoor dat ik naar het Antoni van Leeuwenhoek kon………”.

Het is nu even tijd voor uitplassen en een korte overpeinzing. Immers, van de opvatting, dat het stellen van een diagnose tot voorbehouden handeling moet worden verklaard kan na het lezen van deze verschrikkelijke blunders met onmiddellijke ingang gehakt worden gemaakt.
Er dient nu eerder wetgeving te komen waarmee de ‘second opinion’ en zelfs de ‘third opinion’ voor reguliere therapeuten verplicht moet worden gesteld.
Uit de hierboven beschreven dramatische missers kan in elk geval al duidelijk blijken dat dit bepaald geen onzinnige gedachte is. Willem Nijholt zal dit standpunt vast en zeker volgaarne onderschrijven.
Maar ook de radio- en TV –presentator Felix Meurders zal het over een en ander van harte eens zijn, want bij zijn toenmalige vriendin Baukje werd een buitengewoon agressieve vorm van borstkanker als diagnose gemist.
In het boek ‘Bekend met kanker’ van Willemijn van Benthem zegt Felix: “Natuurlijk hebben we de arts, die een paar maanden daarvoor had verteld dat er niks aan de hand was, erop aangesproken. Maar ja, wat kun je zeggen? Boos worden heeft weinig zin, het kwaad is al geschied. Je staat machteloos en zult ook nooit weten of het had uitgemaakt; de kanker groeide zo hard.” Baukje overleed op 18 juni 1992.