Antikwakkers

Geen vermelding van positieve bevindingen dus, want die zouden voor Zembla, en natuurlijk vooral voor hun ’Antikwak’-achterban, afbreuk hebben gedaan aan hun intentie tot schokkeren en vooral het opruien van het kijkerspubliek! Dat is de hedendaagse tendens. Er zal en er moet negativiteit worden geventileerd. In het andere geval is het een te milde en een te zoetsappige vertoning, en dat kan toch niet?

Het is een programma geworden, waarin Zembla duidelijk waarneembaar op dezelfde inferieure wijze opereert als de ‘Antikwak-club’ en het al even ondermaatse naaikransje dat zich ‘Skepsis’ noemt. De invloed van de representanten van beide clubs loopt dan ook als een buitengewoon schandelijke en tegelijk gerafelde rode draad door het hele Zembla-programma. Een walgelijke en misselijk makende venijnige rode draad, hangend in een soep van onkunde, opvallend gelardeerd met Antikwak- en Skepsis-‘niet-weet-gehaktballen!’

We komen hier even terug op de Nederlandse onderzoeken.

Daaruit blijkt ook, dat er niet alleen een zeer grote mate van tevredenheid over chiropractie werd vastgesteld, maar eveneens dat er slechts een kans van één op de miljoen behandelingen bestaat dat er een bloeding (Cerebro Vasculair Accident = CVA) optreedt. Er is dan misschien sprake van een aneurysma, een zwakke ‘bubbel’ in een bloedvat, of bijvoorbeeld van een exostose, een ‘uitwas’ van botweefsel aan een nekwervel waardoor op het moment van de nekcorrectie een bloedvat kan worden aangeprikt.
Zo’n bloeding kan overigens net zo goed optreden tijdens het doen van een intubatie door een anesthesist als men onder narcose gaat of bijvoorbeeld tijdens een bronchoscopie, een onderzoek om de luchtwegen te inspecteren. Ook dan wordt er behoorlijk met de nek gemanipuleerd. Hetzelfde kan gezegd worden als men het toiletje, trapje op, trapje af, van een roze kleurig behangetje voorziet of van het liggen met het hoofd in de wasbak bij de kapper. Dit laatste werd reeds vele jaren terug in een Duitse medische krant uitvoerig beschreven.
We staan hier nog even stil bij het geweldige proefschrift van Sydney Rubinstein.
Vanzelfsprekend, wie had er anders verwacht, werd door de representanten van de Vereniging tegen de Kwakzalverij het proefschrift van Sydney volledig, als zogenaamd ‘niet wetenschappelijk’, de grond ingeboord.
Onder hen bevond zich natuurlijk dr. Cees Renckens, als de oppergrootmeester antikwak, en de dierenarts J.T. Lumeij. Deze laatste had zich beter kunnen bezighouden met het analyseren van de samenstelling van paardendrollen of het bestuderen van de seksuele relatie tussen de kakkerlak in het noorden en die in het zuiden van ons land, dan met het geven van commentaar op chiropractische behandelingen bij mensen. Daar heeft zo’n man, zo’n onvoorstelbare betweter, toch absoluut geen verstand van!

Zo iemand moet zich verdiepen in het welzijn van koeien, varkens, cavia’s en konijnen of het beschrijven van het gedrag van de mestkever of proberen te achterhalen volgens welk patroon de strontpikker, de kuifleeuwerik, te werk gaat?
Dat is wat ik van zo’n ‘knuffelbeestendokter’ wil weten en niet zijn opvatting over het oplossen van nekproblemen bij mensen.
En dan hebben we daar onze vriend Renckens, de topper ‘antikwak’, gedecoreerd met de Paljasprijs, schrijver van het allerslechtste proefschrift dat ooit aan een universiteit kan zijn geproduceerd. Noem dat geschrift maar gerust een pulpgedrocht van het allerhoogste niveau. Deze man nu, echt waar, durft ook als ter zake volstrekt ondeskundige, kritiek te geven op een echt terdege verantwoord proefschrift. Wat een lef, wat een lef! De duivel op klompen in het gewaad van holle bolle bluf!

Immers, het proefschrift van Renckens zelf is een chaotisch en absurd complex ingedeeld werkstuk waarin hij zichzelf voortdurend blijft herhalen, een bepaalde manier van een soort psychiatrisch persevereren, dat niets, maar dan ook helemaal niets toevoegt aan reeds bestaande kennis en voor nul komma nul aan wetenschappelijke allure heeft. De auteur Frank van Kolfschoten, schrijver van het boek: ‘Valse vooruitgang – Bedrog in de Nederlandse wetenschap’, zou het als pulpbundel te duiden proefschrift, vanwege de bizarre inhoud zeer zeker als een echte luis in de pels van de wetenschap hebben vermeld. Een waardeloze, zinloze en nutteloze productie van een geschrift dat terstond op de brandstapel kan worden geworpen. Het is mij dan ook nog altijd een raadsel hoe men met een dergelijk frutselboek, niet meer of minder dan een hapklare brok voor de
papiervreetmachine, aan een zichzelf respecterende universiteit (Universiteit van Amsterdam) is kunnen promoveren.
Blijkbaar is dit huis van geleerdheid, dat toch eigenlijk een bolwerk van een oerdegelijke bewaking van de wetenschap behoort te zijn, niet meer dan een winkel van Sinkel waar van alles kan, van alles mag en van alles te koop is. Een huis waarin naar het schijnt, voldoende ruimte is voor pseudowetenschap en ondermaats broddelwerk. Dus, precies datgene waar de ‘antikwakkers’ voortdurend tegen te keer gaan. Inderdaad, dit soort lieden hoeft dus niet aan een boom te hangen om eikels te worden genoemd. Overigens, tijdens de promotie van Renckens deelde een van de leden van de promotiecommissie mede, dat hij via een verwijzing van z’n huisarts met veel succes door een chiropractor behandeld was. Welaan, die veer kon hij namens de chiropractie even als een onverwacht tussendoortje op charmante wijze in Rencken’s gat steken! Chapeau!