Antikwakse misleiding

Het is hier de plaats om even duidelijkheid te verschaffen over de misleidende bewering ,dat steeds meer mensen tengevolge van de bestaande behandelingen genezen. Als maatstaf voor het succes van de kankerbestrijding wordt hiervoor de ‘vijfjaarsoverleving ‘- factor gebruikt.

Ergo, hoe eerder het kankerproces wordt opgespoord, hoe eerder men de vijf jaar kan voleindigen. En daarom antikwak is men zo verzot op bevolkingsonderzoeken. Men kan dan immers reeds grip krijgen op mensen die nog niet ziek zijn en op statistisch verneukeratieve wijze kan men aanzienlijk eerder gaan starten met het begin van de ‘vijfjaarsoverleving’ om vervolgens te stellen dat zoveel mensen van kanker kunnen genezen.

Illustratief in dit verband is de oproep van Nixon, destijds president van de USA. Als volksvijand nummer een, riep hij de oorlog uit tegen kanker en vergrootte dan ook de reeds omvangrijke geldstroom naar het wetenschappelijke kankeronderzoek. Het ‘National Cancer Institute’, meldde voortdurend dat er aanzienlijk vooruitgang bij het onderzoek was geboekt. Echter, langzaam maar zeker drong het besef door dat, ondanks de geldverslindende projecten, de kankerincidentie en de kankersterfte onrustbarend stegen. Dit dramatische feit was voor het Congres aanleiding om een nader onderzoek te laten instellen door de General Accounting Office.

Uit het onderzoek bleek toen, dat de statistieken die vele jaren als bewijs voor de ‘vooruitgang’ hadden gefunctioneerd grove fouten vertoonden. De belangrijkste misser was het gegeven dat geheel ten onrechte werd gesuggereerd dat tengevolge van de steeds vroegere opsporing uiteraard meer mensen de vijfjaarsoverleving haalden. Al met al werd geconcludeerd dat de kruistocht tegen kanker, ondanks gigantische bedragen bitter weinig resultaat had opgeleverd. En heden, anno 2005, is de situatie nog geenszins anders. Ook in ons land niet!!

Weliswaar zijn er, zoals reeds gezegd, een aantal chirurgisch technische hoogstandjes geboekt, maar voor het overige heeft men de patiënt met kanker nog maar weinig te bieden.
De strijd tegen kanker lijkt vooralsnog verloren. De met een geldbus weggemoffelde letter ’g’ op de reclameplaat had men net zo goed en eerlijker achterwege kunnen laten, want er is inderdaad geen middel tegen kanker! Ergo, dit gegeven belicht tegen de achtergrond van de alternatieve geneeskunst, dan dringt zich de vraag op of men welbeschouwd in dit niet reguliere circuit verhoudingsgewijs al niet veel verder is dan wat zich ‘wetenschappelijke geneeskunst’ pleegt te noemen.
In de alternatieve geneeskunst heeft men thans immers de beschikking over bijzonder milde en tegelijk zeer werkzame niet-toxische tumorremmers, orthomoleculaire supplementen, effectieve en al evenzeer menswaardig werkende homeopathica en fytotherapeutica. Een bijzonder interessant voorbeeld van zo’n fytotherapeuticum is niet alleen het bekende Iscador maar ook een extract van het fraaie kruidje dat we hier te lande kennen als ‘stinkende gouwe’ en ‘Chelidonium Majus’ als wetenschappelijke naam draagt.

Dr. Wassil Nowicky, die het middel heeft ontwikkeld, is in staat geweest om uit deze plant een extract met een zeer sterk antikankereffect te bereiden. Het middel moet intraveneus worden toegediend. Om allerlei duistere redenen, waarbij woorden als commerciële belangen, maffiapraktijken, criminaliteit en sabotage een rol spelen, wordt het middel met als merknaam ‘Ukrain’ niet verder over de wereld verspreid.

Door dr. Eleonore Thun-Hohenstein worden alle schokkende, onthutsende en tegelijk verbijsterende wederwaardigheden van het middel in haar werkelijk magnifieke boek onder de titel: ‘Krebsmittel UKRAIN’, met als subtitel “Kriminalgeschichte einer Verhinderung “(ISBN 3-85485-037-9) gedetailleerd besproken.
Het verhaal begint met de beschrijving van een driejarig jochie met gegeneraliseerde lymphangiomatose, dat met succes met ‘Ukrain’ werd behandeld. Echter, het ministerie van Volksgezondheid verbood de ouders, met alle gevolgen van dien, om de behandeling met dit middel voort te zetten. In allerlei boeken over oncologie heb ik gezocht naar eventuele vermelding van dit bijzondere fytotherapeuticum. Echter tevergeefs. Over alternatieve behandelingen spreekt men niet. Op zulke momenten worstel ik als alternatief geneeskundige altijd met de uitspraak van de wetenschapsauteur Kurt Blüchel die zegt: ‘Heilen verboten – töten erlaubt’. Hier moet u eens goed over nadenken antikwak. Alternatieve genezers mogen niet genezen, maar dodelijke reguliere behandelingen zijn blijkbaar toegestaan!!!

Zelfs in een recent verschenen boek van J. de Vries et al.:’Oncologie voor de algemene praktijk‘, wordt met geen woord over alternatieve middelen, laat staan over ‘Ukrain’ gerept.
Na een aantal schampere opmerkingen over de verstrekking van alternatieve voedingsvoorschriften en over supplementen zoals megadosis vitaminen, mineralen, enzymen, anti-oxidanten en alternatieve medicamenten (er wordt er niet een genoemd) die een kankerremmende werking claimen, wordt de stupide en tegelijk zo hautaine opmerking geplaatst dat een beperkende voeding onvolwaardig kan worden en daarmee negatieve effecten kan hebben op de reguliere behandeling. De auteurs vergeten voor ‘t gemak maar even dat juist door de afschuwelijke destructieve reguliere behandelingen er ernstige tekorten in het lichaam ontstaan en de patiënt derhalve daardoor juist ten dode is opgeschreven.

Dus antikwak, een dergelijk boek, dat nota bene pretendeert voor de algemene praktijk te zijn, dus alwaar vele patiënten ook over alternatieve behandelingen geïnformeerd willen worden, kan als waardeloos en derhalve als overbodig beschouwd worden. Gewoon waardeloos, omdat essentiële informatie voor de realiteit van de dagelijkse praktijk ten enenmale ontbreekt. Aanzienlijk beter en zowel voor therapeut als patiënt buitengewoon informatief is het boek van de arts-bioloog dr. Engelbert Valstar: ‘Voedings interventie bij kanker’ (Strengholt/ ISBN 90 5860 1927). Het is ook alweer mijn persoonlijke ervaring dat patiënten met kanker, vaak zwaar gehavend en zowel lichamelijk als geestelijk zwaar beschadigd door chemotherapie en bestraling, de alternatieve benadering als een weldaad ervaren.