Bestralingsfoutje

We eindigen de reeks van vermeldingen nu met zo ongeveer de allerergste medische blunder die ik tot nu toe heb gelezen. De werkelijk meer dan afschuwelijke blunder werd door René Steenhorst in de Telegraaf van Zaterdag 18 November 2006 op zeer indrukwekkende wijze beschreven.
Het betreft de 40-jarige Astrid Sluiters, een alleenstaande moeder van een 14-jarige dochter.
Astrid werd op de afdeling radiotherapie van de Daniël den Hoed kliniek met 38 bestralingen lang, verdeeld over 7 weken, met telkens een funeste dubbele dosis, dood bestraald.
Gewoon dood bestraald en dat werd door niemand opgemerkt.
Astrid leed aan non-Hodgkin, een bepaalde vorm van lymfklierkanker. De kliniek is het kankerbehandelcentrum van het Erasmus MC in Rotterdam. Vrijwel vanaf het begin vertoonde haar nek en rug tekenen van verbranding.
‘Het zal wel wegtrekken. U moet het de tijd geven’, zei de radiotherapeut.
Maar haar toestand werd steeds erger en niemand merkte er dat patiënte levend verbrandde.
Astrid moest echter, evenmin als haar ouders, niet zeuren. Er was nodeloos paniek. Er was niets aan de hand. Astrid stelde zich aan en was in de ogen van het behandelend team een lastpost. Mevrouw werd daarom dagelijks door een psychiater bezocht. Soms zelfs tweemaal per dag. Maar ook deze behandelaar had niet in de gaten dat Astrid intussen levend aan het verbranden was. Zijn diagnose kan niet anders dan een geweldige miskleun zijn. ‘Dit is een absolute horrorstory…!’, zei de letselschadeadvocaat dr. mr. J.C. Sneep.
Volgens hem is Astrid door haar behandelend artsen nooit serieus genomen.
Was ze dat wel, dan was dit alles vrijwel zeker niet gebeurd.
Astrid kreeg steeds meer keelpijn en het slikken ging steeds moeilijker om tenslotte helemaal onmogelijk te worden. Daardoor werd ze aldoor magerder en er werd zelfs aan anorexia nervosa gedacht. Op 22 mei vond de laatste bestraling plaats. Daarna was ze aldoor ernstig ziek en moest bij herhaling in het ziekenhuis worden opgenomen. Daar gedroeg men zich bepaald niet vriendelijk tegenover haar. Als ze bijvoorbeeld niet kon eten vanwege de pijn in haar keel, werd er gezegd: ‘Je moet niet zeuren, je hebt toch een keelgat!?’
Maar er was geen sprake van aanstellerij of iets dergelijks. Astrid was voortdurend, en natuurlijk terecht, geheel in paniek. Uiteindelijk woog ze nog maar 37 kilo. Op 10 Oktober 2006 , twee dagen na de werkelijk meer dan gruwelijke dood van Astrid en een niet te beschrijven afschuwelijke lijdensweg, een ware martelgang, werd door de patholoog-anatoom, de lijkschouwer, vastgesteld dat na 38 bestralingen de longen, de luchtpijp, de slokdarm en de darmen waren beschadigd. Alsof het weefsel was ‘gekookt’.
Een nauwelijks te bevatten drama vond zo zijn einde met achterlating van door intens verdriet bevangen ouders en een kind van 14 jaar dat voor de rest van haar nu nog zo jonge leven zonder mamma verder zal moeten. Mama is niet meer!
Mama werd slachtoffer van ongekende reguliere kwakzalverij. Het Erasmus MC verklaarde het overlijden van Astrid Sluiters enorm te betreuren.
“Deze gebeurtenissen hebben diepe sporen achtergelaten bij iedereen die er bij betrokken is.
Ons personeel is er ook kapot van en leeft mee met de nabestaanden. Wat mevrouw Sluiters en haar familie hebben moeten doormaken is onvoorstelbaar. Wij begrijpen het verdriet en de boosheid van de familie.”
En daarmee is het verhaal weer rond.