Beunhazende artsen

Overigens, wie het frutselboek ‘Kwakzalvers op kaliloog’, geschreven door de voorzitter van de ‘Antikwakclub’, de heer C. Renckens, leest, wordt geconfronteerd met een heel scala van diep ondermaatse bejegeningen van het alternatieve circuit. Op pagina 3 van het ‘antikwakblad nummer 4 –2006 staan een aantal van de bedoelde vulgaire opmerkingen keurig op een rij. Ik citeer: “Kwakzalvers hebben zich altijd al in de diepste regionen van de Hel bevonden” (p. 25-26), zij “moeten verder vooral in hun onreine sop gaar koken” (p. 46), “[zijn] brutale apen” (p. 128}, “doen ons denken aan een zedeloze groep gajes” (p. 133), “ [zijn] beunhazen “(p. 150), “[zijn] warhoofd of …misdadiger (p. 151), en “[zijn]” medische randgroepjongeren” (p. 222). Hun publicaties “kunnen met de vuilnisman worden meegegeven”. ”Sommige boekverbrandingen verdienen ieders sympathie” (p. 122) en “Wie langer dan tien minuten hardop uit de genoemde bladen leest gaat uit de mond stinken” (p. 282). En alternatieve artsen hebben volgens Renckens: “grootheidsideeën, overmatige distinctiedrift en andere karakterneurosen, en zelfs grovere psychiatrische problematiek” (p. 155).
We vervolgen thans ons verhaal met de vaststelling, dat het onder meer de wens van de inspectie en de antikwakkers is om in de wet BIG de procedure waarmee ‘lege artis’ een diagnose wordt gesteld (het diagnostisch proces) als voorbehouden handeling op te nemen. Daartoe onderzocht ‘De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ)’, in opdracht van de minister van VWS, de mogelijkheid om het stellen van een diagnose door ‘niet-deskundigen’, alternatief geneeskundigen dus, te beperken. Op 19 mei 2005 verscheen een rapport onder de titel: ‘Medische diagnose: kiezen voor deskundigheid?’
Kort samengevat is de raad tot de autoritaire conclusie gekomen dat het stellen van een diagnose tot voorbehouden handeling geen oplossing is om excessen in de alternatieve hulpverlening te voorkomen. Wat een misleiding, wat een verschrikkelijke hoop arrogante bluf en ontoelaatbare zelfoverschatting!
Het hele alternatieve circuit had mogen en moeten reageren als werd men door horzels in de billen gestoken. Dat ware, en dat alleen ware de enig juiste reactie geweest. Immers, het stikt in het reguliere circuit van de excessen. Denk hier alleen maar even aan het tienjarige knulletje Tim of het kindje dat door de vacuümpomp de dood vond.
Waar haalt men in hemelsnaam het lef vandaan om het volledige alleenrecht tot het stellen van een diagnose op te eisen?
Hoe onterecht dit is moge blijken uit een onderzoek dat door de anatoompatholoog dr. J.W. Steffelaar werd gedaan. Hij pleitte destijds voor een wetswijziging waardoor het voortaan mogelijk zou zijn om zonder toestemming van de nabestaanden obductie, lijkschouwing, te verrichten.
Met dit voorstel kwam hij omdat uit 751 verrichtte obducties was gebleken dat 246 mensen kanker hadden, die bij 99 (= negenennegentig) overleden personen niet medisch was vastgesteld. Is dit gegeven op zichzelf, in een tijd van indrukwekkende en zeer geavanceerde techniek, al in en in triest, het wordt een helemaal verbijsterend verhaal wanneer men bovendien verneemt dat die negenennegentig overleden mensen kostbare behandelingen hadden ondergaan die niets, maar dan ook helemaal niets met hun eigenlijke ziekte te maken hadden. Dus, in feite, je reinste vorm van kwakzalverij!!!
In haar werkelijk uitstekende boek: ‘In de greep van de gynaecoloog’, wordt door Lyda Schoon ook aan het onderzoek van Steffelaar gerefereerd. Terecht wijst zij er op, dat dit onderzoek duidelijk de willekeur van het medisch handelen en het falen van de medische diagnostiek aantoont. Kortom, in plaats van zich druk te maken om het stellen van een diagnose tot een zogenaamde voorbehouden handeling te verklaren, zou er thans, gezien de enorme geldverspilling en het beschermen van patiënten tegen reguliere kwakzalverij, wettelijk dienen te worden vastgelegd dat elke reguliere diagnose ook voortaan door een ‘second opinion’ dient te worden bevestigd.
Ook uit andere voorbeelden kan blijken dat men met het stellen van de juiste diagnose niet zo hoog van de toren hoeft te blazen.
De vader van Sylvia Millecam is zo’n voorbeeld. Bij hem werd geheel ten onrechte de diagnose longkanker gesteld en hij werd vervolgens volledig onnodig met chemotherapie behandeld.
Het werd de goede man z’n dood!
Ook bij het 10-jarige knulletje Tim werd de verkeerde diagnose gesteld.
Het gediagnosticeerde ‘buikgriepje’ bleek een dodelijke perforatie van een zwaar ontstoken blindedarm te zijn.