Driewerf Schande!

Welaan, het is nu de hoogste tijd voor een nadere analyse van een vijftal conclusies die het reguliere circuit, en dan wel heel in het bijzonder de inspectie en de antikwakkers, gemeend heeft uit het vonnis te mogen trekken. Puntsgewijze zal ik hieronder aan elke afzonderlijke conclusie aandacht besteden.

  1. Naar aanleiding van het vonnis wordt gesteld dat artsen die bij ernstig zieke patiënten niet lege artis, dus niet volgens de regels der reguliere geneeskunst, een diagnose stellen en / of alternatieve behandelmethoden gebruiken, strafbaar zijn. Nee dus! Dit doet denken aan de inquisitie, de ketterjacht. Hier excelleren gevaarlijke, met de democratie alleszins strijdige, dictatoriale trekken. Dit standpunt dient met alles wat in ons vermogen ligt te worden gesaboteerd. Zoals reeds eerder werd gezegd dienen we fel te protesteren tegen het op onaanvaardbare wijze opeisen van het exclusieve recht om zowel de diagnostiek als de behandeling van mensen met kanker uitsluitend aan het reguliere circuit toe te vertrouwen. Bovendien wordt daarmee, zoals ik al eerder betoogde, aan elke patiënt in het vervolg de mogelijkheid ontnomen om op legitieme wijze zelf te bepalen op welke manier hij of zij met zijn of haar eigen gezondheid, zijn of haar ziekte en zijn of haar sterfelijkheid wil omgaan. Zowel regulier als alternatief geneeskundigen dienen voor alles in de eerste plaats de wil en de wens van de patiënt te respecteren. Het opdringen van door de patiënt ongewenste diagnostische onderzoeken en behandelingen moet onder alle omstandigheden tot een onaanvaardbare vorm van ongeoorloofd manipuleren worden gerekend. Dit geldt zowel voor regulier als alternatief !!!
    In het andere geval maakt men misbruik van z’n machtspositie en men zet de patiënt onder een niet alleen onbetamelijke maar ook een ontoelaatbare druk. Dit kan niet en dit mag niet !!!
    Anders mag er, naar mijn mening geheel terecht, van medisch crimineel handelen worden gesproken. Verder rest de vraag waar men de arrogantie, of nog duidelijker de gore moed, vandaan haalt om de woorden ‘lege artis’, het volgens de regels der kunst dus, uitsluitend aan regulier medisch handelen te verbinden? Ook de alternatieve geneeskunst moet ‘lege artis’ worden toegepast.
  2. Een andere conclusie luidt, dat alternatief geneeskundigen verplicht moeten worden om voor het instellen van een behandeling te overleggen met een eventuele reguliere behandelaar van de patiënt. Afgezien van het feit dat de patiënt daartegen in de meeste gevallen (vaak ernstig) bezwaar maakt, rest de onmiddellijke vraag waarom de representanten van de alternatieve geneeskunst, als beoefenaars van veelal duizenden jaren oude ervaringsgeneeskunst op de knieën moeten voor de arrogante vertegenwoordigers van een nog zo jonge, amper honderdvijftig jaar oude Westerse geneeskunst?
    Waarom zouden we de zaak niet eens omkeren en stellen dat elke reguliere therapeut bij z’n patiënten moet informeren of hij of zij wellicht ook een alternatieve behandeling ondergaat?
    Dit zou zeer terecht zijn, want de meeste patiënten durven zich, en dat is toch eigenlijk een grote schande, niet spontaan over een eventuele alternatieve behandeling die ze elders ondergaan uit te spreken. Dit is een onaanvaardbare situatie die schreeuwt om verandering. Het reguliere circuit, dient verder te worden verplicht om zich te onthouden van onzinnig en veelal beschamend ondeskundig commentaar als de patiënt voor een alternatieve behandeling heeft gekozen. En vooral ‘ondeskundig commentaar’ dient hier te worden geaccentueerd, omdat men gerust kan stellen dat de gemiddelde reguliere therapeut op het gebied van kennis van de alternatieve geneeskunst als een nogal opvallend reductionistisch denkende analfabeet kan worden beschouwd. Van dit standpunt behoeft men geen woord te wijzigen of terug te nemen omdat het helaas zo waar is, meer dan waar!
    Voor de patiënt is het dan ook in en in triest dat dit analfabetisme tot gevolg heeft dat zeer effectieve geneeskrachtige en derhalve alleszins aan te raden alternatieve therapieën in het reguliere circuit aan ernstig zieke medemensen wordt onthouden. Dit alles enkel en alleen maar omdat men meent dat de westerse reguliere opvatting alleen zaligmakend is en alleen die vorm van geneeskunst, als zijnde de enige echte, op hoogmoedige wijze wordt geknuffeld en geadoreerd. Vanzelfsprekend zou elke vorm van over en weer met elkaar overleggen een buitengewone stap voorwaarts zijn, maar de hautaine en tegelijk verwerpelijke manier van reageren, waarbij kreten vallen als ‘wetenschappelijk niet bewezen’ en ‘kwakzalverij’, omdat men de wijze van denken niet begrijpt, leidt uiteindelijk veelal alleen maar tot een polariserende, vruchteloze en zinloze discussie tussen alternatief en regulier.
  3. Er wordt gesteld dat alternatieve artsen of therapeuten ernstig zieke patiënten niet mogen afhouden van een reguliere behandeling en dus verplicht zijn erop te blijven aandringen dat de patiënt een reguliere arts bezoekt. Zie je, hier is dan weer sprake van zo’n extreme vorm van reguliere bemoeizucht. Gewoon ongeoorloofde bemoeizucht. Immers, de patiënt in kwestie zal zelf wel bepalen bij wie hij of zij te biecht gaat.
    Dat gaat de reguliere omnipotente mijnheer de dokter toevallig geen ene bliksem aan. De enige verplichting die zowel reguliere als alternatieve therapeuten hebben, is het onder alle omstandigheden respecteren van de wil van de patiënt. Ongeacht, of je dit nu wel of niet bevalt! Zo is dat, en niet anders! Dat, en dat alleen, is de enige regel die geldt!
    Bovendien is daar nog een ander aspect dat de aandacht verdient.
    Waarom, zo stel ik mij de vraag, moet ik als alternatief therapeut verplicht worden om iemand iets te adviseren wat ikzelf absoluut niet zou willen?
    En, als een patiënt zelf afziet van een reguliere behandeling dan voel ik mij geenszins tot ingrijpen en dus ontoelaatbaar opdringen verplicht. Ik weiger om als een slaafse hond het reguliere ‘Befehl ist Befehl’ te volgen.
    Het enige wat ik echt volg is mijn geweten, en als mijn advies daar niet mee strookt dan weiger ik aan elk ‘Befehl!!!’, hoe groot de sancties ook mogen zijn, gehoor te geven. Ook verkeren patiënten met kwaadaardige aandoeningen vaak in een dusdanige deplorabele lichamelijke toestand dat het misdadig zou zijn en ook volledig indruisend tegen het geweten, om bijvoorbeeld een chemokuur of bestraling te adviseren. Verder wil men met deze verplichting om patiënten naar regulier te verwijzen weer op misleidende wijze insinueren dat men in het reguliere circuit, in geval van kanker, wel geholpen kan worden.
    Dat is nog maar zeer beperkt waar en dus je reinste vorm van bedrog waartegen ook ten felste geprotesteerd dient te worden. Hoe komt het toch, dat vrijwel niemand tegen dit soort misleiding bezwaar maakt?
    Wanhopige mensen laten zich blijkbaar alles, maar dan ook alles, welgevallen. Zelfs als het onbehandelbare als behandelbaar wordt voorgesteld!!!
    En dat gebeurt elke dag. Dat weet ik zeker!!!
    Derhalve, is dit standpunt voor eenieder die ook maar iets van de behandeling van mensen met kanker af weet, het ultieme braakmiddel.
  4. Alternatief geneeskundigen met een artsdiploma worden als extra gevaarlijk beschouwd, omdat de patiënt dan gemakkelijk misleid kan worden en denkt dat hij een echte ‘doktersbehandeling’ krijgt. Met dit standpunt geven de vertegenwoordigers van het reguliere circuit er blijk van aan een ongekende en ongehoorde vorm van zelfoverschatting te leiden. Ontoelaatbaar, verwerpelijk en op onaanvaardbare wijze discriminerend. Schofferend en tegelijk buitengewoon oncollegiaal.
    Voor zover men althans nog van collega’s kan spreken. Alle normen en waarden worden hier, uiterst onethisch, met de voeten getreden. Dit is een afschuwelijk voorbeeld van een doortrapt gespeeld goor machtsspel waarbinnen de patiënt de rol van een onvoorstelbaar naïef en oerdom uilskuiken wordt toebedeeld. Een schande dat men patiënten, die er zich wel degelijk van bewust zijn dat ze dan te doen hebben met een therapeut die tenminste heel wat verder heeft gekeken dan het zeer beknotte stukje Westerse geneeskunst, zo meent te kunnen onderschatten. Het moet hier dan nog maar eens duidelijk worden gezegd, dat patiënten zich in de meeste gevallen buitengewoon goed oriënteren en ook via de media meer dan gemiddeld goed geïnformeerd zijn over zowel reguliere als alternatieve therapeutische mogelijkheden. Te beweren, dat zij zich laten misleiden is absolute onzin. Het is niet meer dan ondermaatse kretologie van een stel fundamentalistische dwazen. Dwazen, die men uiteindelijk wellicht het beste kan negeren.
  5. Er wordt thans gesteld dat de wet BIG (Beroepen Individuele Gezondheidszorg) moet worden gewijzigd omdat de drie alternatieve artsen, ondanks het vonnis, hun kwakzalverspraktijken gewoon kunnen voortzetten. Nog los van het feit dat men vanzelfsprekend in hoger beroep gaat, is en blijft het een respectloze opmerking. Zeker tegen de achtergrond van de hierboven reeds genoemde reguliere kwakzalvers, die hun malafide praktijken allemaal zonder enige beperking ongestraft kunnen voortzetten. Volgaarne wil ik hier het geheugen nog even opfrissen en herinneren aan de chirurgen in het Maaslandziekenhuis te Boxmeer die voor tenminste drie doden aansprakelijk kunnen worden gesteld. Verder herinner ik hier aan de incompetente hart-longchirurgen van het Radboudziekenhuis te Nijmegen met over een periode van circa vier jaar dertig doden op hun rekening. Ook de achttien doden en eenenveertig zwaar beschadigde patiënten, door een onverantwoord medisch experiment te Utrecht, mogen hier niet onvermeld blijven. Dan hebben we nog de gynaecoloog van het Streekziekenhuis Midden-Twente in Hengelo die door een onbesuisd hanteren van de vacuümpomp de dood van een baby veroorzaakte. En, een andere baby overleed in een ander ziekenhuis door een funeste amateuristisch uitgevoerde hartcatheterisatie. Natuurlijk moeten we hier ook even stilstaan bij het verschrikkelijke drama dat zich in het Waterlandziekenhuis te Purmerend afspeelde. Aldaar liep een kind door het toepassen van veel teveel geweld tijdens een keizersnede een hoge dwarslaesie op. Als laatste noem ik hier het 10-jarige knulletje Tim. “Wrijf zijn handjes maar warm”, werd er geadviseerd, terwijl het kind vanwege een geperforeerde blindedarm lag dood te gaan. De medisch tuchtrechter kwam in al deze gevallen nauwelijks verder dan een nietszeggende waarschuwing of hooguit een ‘vakantieschorsing’ van niet meer dan twee maanden.
    Waar zijn of waren nu de antikwakkers?
    Waarom mochten we bij al deze verschrikkelijke, dodelijke blunders, niets, maar dan ook helemaal niets, van hen vernemen? Niets, maar dan ook helemaal niets hierover in het antikwakblad. Men had er wel tien jaargangen of meer mee kunnen vullen!
    Dus, weer zo’n buitengewoon laffe houding! Waarom moest de wet BIG tengevolge van al deze afschuwelijke drama’s dan al niet veel eerder gewijzigd worden? Wie het weet mag het nu onmiddellijk zeggen.
    En, waar blijven die jongens en meiskes van de Tweede Kamer?
    Het kan hen toch niet allemaal ontgaan zijn?
    Ze zijn immers toch altijd erg alert?!
    Zeker als er alternatief iets mis gaat, laten ze toch onmiddellijk iets van zich horen?!
    In het andere geval is er dan toch ook nog altijd de antikwaksekte, die toch nooit te belabberd is om even te waarschuwen?
    Is het dan toch niet logisch, dat ik nu steeds meer en meer aan klassenjustitie moet denken?
    Hoe komt dat toch? Men meet duidelijk met twee maten! Het riekt naar oplichterij!!!
    En, is het dan niet logisch dat ik die zogenaamde antikwakkers steeds meer ga kwalificeren als tuig van de onderste richel?!
    Ik vergis mij toch niet? Dat is toch geen woord teveel?
    Men mag toch van tuig of gespuis spreken als men elkeen uit het alternatieve circuit van kwakzalverij meent te kunnen betichten om hem of haar vervolgens op weerzinwekkende en gewetenloze wijze als een schurk aan de schandpaal te nagelen? Dat alles kan dan toch wel worden gerekend tot de maatschappelijke categorie van vuig en ondermaats gepeupel?
    Wie het beter of netter weet te formuleren mag het zeggen, maar men dient zich wel te realiseren dat de verwoording geschoeid is op basis van vermijdbare en verwijtbare medische blunders, diep ingrijpende drama’s, die de dood tot gevolg hadden. Het wordt dan een ander verhaal. Een heel ander verhaal. Het wordt dan een verschrikkelijk macaber verhaal! Een verhaal waarbij de woorden emotioneel geladen mogen zijn. En zeer zeker mag dit als er sprake is van liegbeesten, lieden die inderdaad een onfatsoenlijk en goor machtsspel spelen.
    En daarover gaat het hier!!!
    Een smerig machtsspel, waarvan drie oprecht integere mensen de dupe zijn geworden!