Gebonden en genaaid!!!

Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet!’ (Multatuli)

Misschien had Sylvia Millecam kanker? Misschien had Sylvia Millecam een ontsteking? Misschien had Sylvia Millecam kanker en een ontsteking? Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet!’

Zeven april 2006 was niet alleen een zwarte dag voor de alternatieve geneeskunst, maar ook een wel zeer besmeurde zwarte dag voor het medisch tuchtcollege. Het Regionaal Medisch Tuchtcollege te Amsterdam deed toen uitspraak in ‘de zaak Millecam’ en kwalificeerde zich daarmee in de voorste gelederen van het ‘List- en bedroggenootschap’. De integriteit van dit college liep met dit vonnis bijzonder diepe en onherstelbare kerven van averij op.

De arts R. Broekhuyse werd voor het leven als arts geschorst en de artsen E. Dankmeijer (internist – diabetoloog) en J. Koonen mochten voor respectievelijk een half jaar en 1 jaar hun beroep niet meer uitoefenen. Tijdens het lezen van het vonnis werd ik overvallen door een diversiteit van gedachten en associaties.
Zo moest ik denken aan het uit de politiek zo bekende woord ‘parlementariër’, dat ontleed in de woorden ‘parler’, d.w.z. ‘spreken’ of in dit geval absoluut juister ‘lullen’ en het woord ‘mentir’, d.w.z. ‘liegen’, op zeer kernachtige wijze het ‘juridisch – medisch gehalte’ van het geproclameerde vonnis weergaf. Ook moest ik denken aan het prachtige boek ‘Leugenaars’, de passie van Stine Jensen.
Volgens Stine is de mens in de eerste plaats een liegbeest. Maar, omdat hij gereedschappen maakt wordt hij ook wel homo faber genoemd, of homo economicus, omdat hij geld verdient, maar homo mentiens, liegbeest, kan worden beschouwd als de meest adequate typering van onze soort.
Vooraf aan het vonnis ware het dan ook wellicht buitengewoon dienstig geweest dat zowel het medisch tuchtcollege, alsook de Inspectie voor de Gezondheidszorg en heel in het bijzonder de fundamentalisten die samenhokken onder de naam ‘Nederlandse Vereniging tegen de Kwakzalverij’, het excellent goed doorwrochtte werk van Stine over ‘LIEGBEESTEN’ eens zeer aandachtig zouden hebben gelezen. Volgaarne had ik dit voortreffelijke boek aan allen die aan de totstandkoming van dit bepaald niet onbezoedelde vonnis hebben meegewerkt, desnoods persoonlijk, geschonken. Nu sta ik met lege handen, want met een ander prachtig boek, geschreven door dr. Joep P.M. Schrijvers, met als titel ‘Hoe word ik een rat?’ en met als ondertitel ‘De kunst van het konkelen en samenzweren’, zou ik in dit geval een overbodige, om niet te zeggen zelfs een absurde, schenking hebben gedaan. Immers, van alles waarover Joep schrijft zijn de representanten van zowel het medisch tuchtcollege en van de inspectie alsook de antikwakkers vast en zeker reeds volledig op de hoogte.
Zij weten allen, zonder enige twijfel, exact hoe de ‘manipulatie- zweep’ te hanteren.
En, in het reguliere medische circuit weet men toch ook alles van konkelen, streken uithalen en samenzweren?
Het is volgens mij aldaar een alledaagse bezigheid. Wie spant er met wie samen? Wie zijn er ‘twee handen’ op een buik en wie manipuleert wie? Wie moet er worden gespaard en wie moet er worden genaaid?
Vertrouwt men op de formele verhoudingen, zogezegd op het ‘nette’ spel’, dan komt men bedrogen uit. Met gore rotstreken en chirurgische precisie wordt het andere spel, het machtsspel, gespeeld!
De zaak ‘Millecam’ is zo’n goor machtsspel.
Gelijk een stel onbenullen dat pleegt te doen, is er ook hier op een afschuwelijke manier met de waarheid gemanipuleerd en heeft men er op geen enkele wijze blijk van gegeven dat zowel ethische als collegiale normen zijn gerespecteerd. Het tegendeel is waar!
Op gewetenloze wijze, uitsluitend ter verkrijging van het eigen gelijk, heeft men een drietal zeer consciëntieus werkende alternatieve artsen tot in het diepst van hun wezen nodeloos en onacceptabel gekrenkt en beschadigd.
De ondermaatse, onzinnige en eigenlijk perfide conclusie van het medisch tuchtcollege, dat de normen voor de behandeling van borstkanker zijn genegeerd, de onderzoeksmethoden ontoereikend zijn geweest, de patiënte, mevrouw Millecam dus, noodzakelijke informatie is onthouden en de betrokkenen niet hebben overlegd met huisarts en medebehandelaars kan worden beschouwd als een ultieme poging om hen die anders over geneeskunst denken met drek te overgieten en vervolgens op ongelimiteerde wijze neer te sabelen.
Het is beschamend, meer dan beschamend, dat op deze wijze in dit land van mist, boerenkool en spruitjes, vol van eigengereide betweters, quasi wetenschappers en lieden die bijkans van hoogmoed uiteen spetteren, recht wordt gesproken. Het is een vonnis dat bol staat van de lullekoek en de uitkomst reeds voor de procesgang bekend was. Een subliem voorbeeld van een goor en extreem onfatsoenlijk machtsspel. Onschuldige mensen op basis van valse aantijgingen beschuldigen en veroordelen is na moord- en doodslag, juridisch gezien, misschien wel zo’n beetje het ergste wat een mens maatschappelijk kan worden aangedaan.
Het behoeft geen betoog, de drie alternatieve geneesheren zouden en moesten hangen, ongeacht de inhoud van het verweer. En wederom heeft men met dit vonnis de afschuwelijke en absurde intentie gehad om zonder blikken of blozen op hautaine wijze te beweren dat men in het reguliere circuit deze ernstig zieke patiënte wel zeer zeker van een wisse dood had kunnen redden. Als je maar lef hebt!