Hypocriete geneeskunde

Tegen de achtergrond van het gegeven dat de eerste klap veelal een daalder waard is, poneer ik hier dan ook maar meteen mijn rotsvaste stelling dat mevrouw Millecam waarschijnlijk door zich niet met chemotherapie te hebben laten behandelen zeer zeker langer heeft geleefd. Hiervan ben ik overtuigd! Elders heb ik reeds geschreven dat in veel gevallen van kanker, zo er bij Sylvia al van kanker sprake was, het ‘niet-behandelen’ als de beste behandeling kan worden beschouwd.
Ook de auteur Greenberg stelde destijds in de New Scientist dat in de oncologie patiënten worden geïntoxiceerd, dus worden vergiftigd met cytostatica, respectievelijk chemotherapie en radiotherapie en met het lancet, het mes, worden verminkt, in een wanhopige poging om het onbehandelbare behandelbaar te maken. En ook Susan Sontag stelt in haar boek: ‘Ziekte als spookbeeld’, dat de behandeling van kanker erger is dan de ziekte zelf.
Verder is het nogal onthutsend dat uit een vrij recente enquête onder Canadese artsen moest blijken dat de meerderheid van hen op grond van giftigheid en ineffectiviteit een chemokuur zou weigeren. Zonder het zich wellicht te realiseren, wordt door de eigen reguliere kliek met deze bevinding alle ‘wetenschappelijkheid’ van de oncologie in z’n hemd gezet en leunt dit als therapie bedoelde ‘oncologisch handelen’ dan ook daarmee dicht tegen de opperste vorm van reguliere kwakzalverij aan.
Echter, deze weigeraars, die zelf dus niets zouden slikken zijn wel de voorschrijvers van deze ‘gifstoffen’ aan patiënten die zich in het volste vertrouwen aan dit soort hypocriete artsen overgeven.
Hoe ethisch is het nu om deze chemische behandeling dan wel aan anderen op te dringen en hoe strookt dit dan met het geweten of de Bijbelse boodschap: ‘Wat Gij niet wilt dat U geschiedt, doe dat ook bij een ander niet?’

In dit verband en tevens ter bevestiging van het gelijk van de genoemde Canadese artsen, verwijs ik hier naar enkele prominente Nederlanders, zoals Guusje Nederhorst die aan borstkanker is overleden en Johan Stekelenburg die aan slokdarmkanker overleed. Bij hen waren de reguliere chemobehandelingen in elk geval ook niet erg succesvol of nog duidelijker gesteld, gewoon volledig zinloos geweest en dus als totaal mislukt te beschouwen.
Ook Frederique Huydts werd vanwege darmkanker met chemo en bestraling behandeld en na aanvankelijk genezen te zijn verklaard sloeg het kankerproces, met waarschijnlijk uitzaaiingen naar de nieren, ruim een jaar later weer onverbiddelijk toe. Ondanks alle behandelingen overleed ook zij op zeer jeugdige leeftijd.
En bij radiocoryfee Krijn Torringa werd keelkanker ontdekt. Aanvankelijk leek hij de strijd in zijn voordeel te hebben beslecht. De talloze chemobehandelingen leken aan te slaan maar uiteindelijk sloeg de kanker wederom in alle hevigheid toe en medio augustus 2006 overleed ook hij.

Voor een grote mond van reguliere zijde is derhalve weinig ruimte en bescheidenheid zou tenminste nog enigszins sieren. Zeer zeker is er geen plaats voor het afkatten van de alternatieve opvattingen van hen die anders dan te doen gebruikelijk over geneeskunst denken.
Ook dient ernstig bezwaar te worden gemaakt tegen het op onaanvaardbare wijze opeisen van het exclusieve recht om zowel de diagnostiek als de behandeling van mensen met kanker uitsluitend aan het reguliere circuit toe te vertrouwen. Daarmee wordt bovendien aan elke patiënt in het vervolg de mogelijkheid ontnomen om op legitieme wijze zelf te bepalen op welke manier hij of zij met zijn of haar eigen gezondheid, zijn of haar ziekte en zijn of haar sterfelijkheid wil omgaan.