Millecam

Thans keren wij hier weer terug naar het overlijden van mevrouw Millecam en stellen heel duidelijk vast dat een aantal aspecten, van meer dan essentieel belang, rondom haar dood geen of tenminste onvoldoende aandacht van het medisch tuchtcollege heeft gekregen.
Het vonnis is daardoor dan ook uiterst krakkemikkig onderbouwd en kan derhalve met de kwalificatie ‘ondermaats’ zonder dralen en zonder scrupules rechtstreeks in de bek van de papierversnipperaar worden gekieperd. Derhalve, doe ik een poging om alles nog eens op een rijtje te zetten en probeer ik aan te tonen dat de drie veroordeelde geneesheren het grootste gelijk van de wereld hadden.
Zo wordt er in het vonnis, naar mijn beste weten, met geen woord gerept over het feit dat mevrouw Millecam reeds tien jaar voor haar dood, om precies te zijn in 1991, siliconen borstimplantaten had gekregen. Met betrekking tot deze implantaten, officieel implanteerbare siliconenborstprotheses genoemd, adviseerde in januari 1992 de Food and Drug Administration van het Ministerie van Volksgezondheid in de Verenigde Staten om deze implantaten niet meer te gebruiken.
Dit vanwege het feit dat nog steeds niet was bewezen dat deze protheses geen borstkanker zouden kunnen veroorzaken.

De implantaten die waarschijnlijk het kwaadaardige polyurethaan hebben bevat, werden wellicht toch, er was toen immers nog geen negatief advies, in 1991 door een plastisch chirurg van het Kennemer Gasthuis in Haarlem bij mevrouw Millecam ingebracht.
Ergo, hoe afschuwelijk ook, indien er zich bij mevrouw Millecam borstkanker en / of ontsteking heeft ontwikkeld is er met het inbrengen van deze polyurethaan bevattende protheses, waarvan ook bekend is dat ze (zeker) na tien jaar gaan lekken en of scheuren, de basis voor deze, uiteindelijk dodelijke, ontwikkeling gelegd.

Waarom is dit buitengewoon dramatische gegeven steeds buiten beschouwing gebleven?
De chirurg had toch onmiddellijk in actie moeten komen. Hij had mevrouw Millecam en alle andere dames met protheses uit het jaar 1991 die in zijn ziekenhuis werden ingebracht, moeten terugroepen om ze te vervangen.
Gewoon terugroepen, zoals dat bijvoorbeeld in de autobranche heel gebruikelijk is.
Hier beweer ik dan ook, dat dit nalatige handelen de bron is geweest voor het ontwikkelen van borstkanker en / of ontsteking bij mevrouw Millecam. Hier ligt het falen en nergens anders!!! Hier had de strafzaak moeten beginnen!!!
Ook de overheid, in het bijzonder de Inspectie voor de Gezondheidszorg gaat niet vrij uit. Zij had er voor moeten zorgen dat de borstprotheses werden vervangen en niet alleen bij de cliënten van het genoemde ziekenhuis, maar ook landelijk had ze in actie moeten komen.
En ook nu nog, anno 2007, zou er alsnog moeten worden nagegaan of er nog dames met deze kwaadaardige protheses rondlopen. Hier is dus over de gehele linie sprake van onvoorstelbaar nalatig handelen. Men had de cliënten moeten terugroepen en men had de protheses moeten vervangen.
Kortom, deze nalatigheid van zowel de plastisch chirurg als de Inspectie kan als uiterst kwalijk worden aangemerkt!!! En zelfs van de antikwakkers, altijd zo alert op het signaleren van misstanden in de alternatieve geneeskunst, mochten we niets vernemen.
Maar ja, we weten het, terwijl ze midden in de regulier medische ‘shit’ staan roepen die nog, dat het niet stinkt.
Maar het stinkt wel. Heel erg zelfs! Hier is veel stront aan de knikker. Het feit dat het medisch tuchtcollege tegen de lieden die voor de hier geschetste nalatigheid voor de volle honderd procent verantwoordelijk zijn geen strafmaatregelen heeft genomen, doet dit vonnis dan ook verworden tot een juridische blunder van de hoogste orde.