Minder bekende Nederlanders

En dan die Brabander Kees. Hij werd, toen 55 jaar oud, tijdens een stoeipartijtje door z’n hond in beide polsen gebeten. Er ontwikkelde zich wondpijn en hoge koorts.
Dat de huisarts niet onmiddellijk aan een infectie door de bacterie capnocythophagus dacht is te billijken. Minder fraai is echter dat hij bleef volharden in een door een virus veroorzaakt buikgriepje en elk verband met de hondenbeet afwees. Hierdoor en mede door een waarnemend arts werd Kees veel te laat in het ziekenhuis opgenomen. Aldaar vocht hij met succes gedurende ruim drie weken op de intensive care, waar hij kunstmatig in coma werd gehouden, voor z’n leven.
Kees overleefde het dus, maar wel zijn alle tien z’n tenen geamputeerd en is hij een oog kwijtgeraakt. Nu is hij invalide en deels, met alle financiële consequenties van dien, arbeidsongeschikt.
Op 13 september is deze affaire voor de tuchtrechter te Eindhoven geweest. Kees moet maar nergens op rekenen. Het zal wel weer, zoals te doen gebruikelijk, met een sisser aflopen. Triest, buitengewoon triest. Edoch, Kees zal zich bij het vonnis moeten neerleggen en van gif z’n tenen krommen kan helaas voor hem niet meer!

Twee dagen na de geboorte van een tweeling overleed de 37-jarige Hardenbergse mevrouw Helma van Oenen tengevolge van absoluut onvoldoende medische zorg in het Röpcke Zweers Ziekenhuis in Hardenberg rondom haar ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging.
Op 5 Oktober 2005 werd deze vergiftiging reeds vastgesteld maar opname werd toen niet noodzakelijk geacht.
Aanvankelijk beviel ze op 10 Oktober zonder complicaties van een gezonde zoon en een gezonde dochter. Echter, een paar uur na de bevalling had ze last van hoofdpijn en er werd een hoge bloeddruk gemeten. Uiteindelijk werd ze misselijk en trad er een epileptisch insult op.
Zowel een internist als de verantwoordelijk gynaecoloog weigerde voor nader beraad te komen. Op de ‘intensive care’ van het ziekenhuis bleef haar bloeddruk erg hoog en moest ze met zuurstof worden behandeld. In allerijl werd ze tenslotte overgeplaatst naar het academisch ziekenhuis in Groningen, alwaar ze op 12 Oktober aan de gevolgen van vocht in de hersenen overleed.
Het medisch tuchtcollege was van mening, dat gezien het feit dat mevrouw in verwachting was van een tweeling, waarbij de risico’s van een hoge bloeddruk gevaarlijker zijn dan bij één kind, opname reeds op 5 Oktober had moeten plaatsvinden.
Gezien de hoge bloeddruk had de gynaecoloog bovendien bereikbaar moeten zijn en veel voortvarender moeten handelen. Het tuchtcollege haalde ook hier weer eens flink uit en volstond met het uitdelen van een ontzettend indrukwekkende lullige berisping. Een geweldige klapper!
De man zal het nauwelijks overleven, maar niet heus!
Moedertje is echter wel dood en de twee kindertjes gaan nu zonder mama verder door het leven. Naar ik mag hopen ligt deze gynaecoloog hier zo nu en dan wel even wakker van.
De ‘antikwakkers’ hebben natuurlijk wel weer verzuimd om deze blunder in het kwakblad of op internet te vermelden. Of, misschien gewoon vergeten? De huichelaars, die zich ook hier weer zoals te doen gebruikelijk als ziende blind hebben gedragen.