Stiekemerds

Een gynaecoloog, vrouwenarts in het Streekziekenhuis Midden Twente in Zwolle werd slechts, en ik herhaal het nog een keer, werd slechts voor een periode van twee maanden uit z’n functie gezet.
De schorsing was het resultaat van een blunder die deze specialist tijdens een bevalling beging en waarbij een baby overleed. De vrouw, die in verwachting was van haar eerste kind, was twee weken over tijd.
In de nacht voor de geboorte werd de aanstaande moeder, na drie dagen lang weeën te hebben gehad, opgenomen in het ziekenhuis. De gynaecoloog keek niet naar haar om maar liet de zorg over aan een assistent-arts en een verloskundige.
De algemene toestand van patiënte was zorgelijk en verbeterde totaal niet.
De harttonen van het kind gingen achteruit, het vruchtwater was slecht en de ontsluiting verliep zeer langzaam. Toen vervolgens ook nog koorts optrad alarmeerde de verloskundige een operatieteam. De aangeklaagde gynaecoloog besloot echter niet tot een keizersnede maar probeerde de bevalling met een vacuümpomp te bevorderen. Hij stopte echter, ondanks dat dit regel is, niet na drie keer trekken maar ging tot tien keer door. Dit werd het kind fataal. Een niet met woorden te beschrijven medisch drama.
En ook hier kregen de ouders als vanzelfsprekend levenslang!!!
De kwakzalver, de afschuwelijke prutser, mocht na twee maanden ‘schors- vakantie’ weer verder klungelen.
Ook over dit afschuwelijke reguliere medische drama lezen we weer geen woord in het antikwakblad. Wederom kan blijken hoezeer de opvattingen van de vertegenwoordigers van de ‘antikwak-sekte’ verweven zijn met het manipuleren van de waarheid en geschoeid zijn op de elementen van list en bedrog. Een club van stiekemerds die met liegen en bedriegen het alternatieve circuit dagelijks opnieuw probeert te bekladden.
Met recht meen ik ze ‘gluiperds’ te mogen noemen. Lieden, waarvoor in onze maatschappij geen plaats behoort te zijn. Lieden, die met hun walgelijke intenties voortdurend interfereren en botsen met de spelregels van de democratie en hun eigen tekortkomingen voortdurend verzuimen te vermelden.
Lieden, die met hun absurde en onbezonnen acties elke nieuwe ontwikkeling in de geneeskunst, de kunst om zieke medemensen te helpen, in de weg staan.
Lieden, die men niet zal horen spreken over andere medische blunders zoals die in het pamflet ‘Aanklacht’ beschreven staan.
Waarom werd en wordt er door de antikwakkers met geen woord gerept over indrukwekkende regulier medische incidenten, zoals amputatie van het verkeerde been, extirpatie van de verkeerde nier, operatie aan de verkeerde schouder, dood door verkeerde bloedtransfusie, dood van een zeven maanden oude baby door een ondeskundige hartcatheterisatie, dood van een baby tijdens de bevalling door het verkeerd manipuleren met de Boerematang en de tragische dood van een veertienjarige jongen die een epiduraal hematoom, een bloeduitstorting nabij een hersenvlies, opliep en van de dienstdoende dokter een aspirientje kreeg toegediend.
In al deze gevallen werd er nauwelijks of in het geheel niet gestraft en het ontnemen van de bevoegdheid tot het uitoefenen van de geneeskunst kwam al helemaal niet aan de orde.

Ook het fatale medische experiment dat in 1996 plaats vond en waarbij 18 doden en 41 mensen zwaar lichamelijk letsel opliepen bleef zonder tuchtrechtelijke gevolgen.
Het experimentele onderzoek vond plaats met anticoagulantia, bloedverdunners, en stond onder supervisie van de afdeling klinische epidemiologie van het toenmalige Academische Ziekenhuis te Utrecht. Met het onderzoek wilden de Utrechtse medisch specialisten aantonen dat mensen na een waarschuwingsberoerte door het verdunnen van het bloed minder risico op een herseninfarct zouden hebben. Achteraf moet echter worden aangenomen dat het bloed teveel is verdund tengevolge waarvan het via beschadigde vaatwanden kon weglekken en vervolgens een hersenbloeding kon veroorzaken.
Zowel politici als een heel leger van deskundigen waren van mening dat het experiment op de wijze waarop het was uitgevoerd nimmer had mogen plaatsvinden.
En tot op heden heeft er nimmer een objectieve onpartijdige en onafhankelijke evaluatie van het onderzoek plaatsgevonden.
Overigens zag de coördinator van het onderzoek bovendien geen enkele reden voor een onpartijdige evaluatie: ‘Ons onderzoek is vooraf uitgebreid door onafhankelijke onderzoekers beoordeeld. Derhalve is het niet nodig, en ook geen gebruik in de wetenschappelijke wereld, om achteraf een dergelijke studie in te stellen’.
Welnee, waarom zou men, er vielen toch maar achttien doden en er waren maar 41 mensen die zwaar lichamelijk letsel hadden opgelopen. Daarover moeten we vooral niet zeuren en zeker niet overdrijven, want dat valt onder pure stemmingmakerij. Een woord van excuus werd nergens uitgesproken en van medeleven was al helemaal geen sprake. Kritiek op de onderzoekers, werd als een aanval op de medische stand beschouwd. Over schadevergoeding aan nabestaanden werd al eveneens met geen woord gesproken.
Bovendien wisten de proefpatiënten dat het zou kunnen misgaan en werd er in medische kringen gedaan alsof er sprake was van de normaalste zaak van de wereld waarover zich vooral niemand druk moest maken. De slachtoffers hadden immers niets te verliezen en zouden uiteindelijk toch zijn doodgegaan.
Zo gaat dat, zo wordt het gewone volk bedonderd.
Met oeverloos quasi wetenschappelijk gezwam en met het stapelen van de ene drogreden op de andere meenden de onderzoekers hun onverantwoorde en tegelijk ontoelaatbare spel met de dood te kunnen rechtvaardigen. Achttien doden en 41 beschadigde mensen zijn blijkbaar van te geringe importantie om onder de aandacht van het medisch tuchtcollege te worden gebracht.
Maar, me dunkt, er resten voldoende vragen om de onderzoekers ook thans nog ter verantwoording te roepen.
Zo kan men zich afvragen waarom ze de producenten van deze anticoagulantia niet hebben geconsulteerd aleer met een dergelijk experiment te beginnen? Immers, bij deze firma’s weet men alles, maar dan ook alles over deze middelen.
Op grond van het werkingsmechanisme van deze middelen zouden zij een dergelijk experiment, dat voorspelbaar fataal moest aflopen, ten zeerste hebben ontraden.
Derhalve, alleen al voor deze misser zijn de onderzoekers naar mijn mening van zware nalatigheid te betichten en kan alsnog een letselschadeadvocaat worden ingehuurd. Verder had men er zich door een simpel consulteren van het beroemdste boek over bijwerkingen van geneesmiddelen: ‘Meyler’s Side Effects of Drugs’ van kunnen vergewissen dat reeds bij de geringste overdosering zware risico’s worden genomen.